คนเล็ก "ของเล่น" ใหญ่

ฉันลืมตาตื่นเพราะแสงแดดยามเย็นส่องกระทบเข้ามาที่เปลือกตาบางๆ ขณะที่เสียงเพลงจากเครื่องเล่นวิทยุสีเทาของฉันก็ยังคงบรรเลงขับกล่อมอยู่เหมือนก่อนที่ฉันเคลิ้มหลับไป

"พรุ่งนี้...จะต้องเผชิญอีกวันที่ไม่มีเธอ ต้องอยู่...กับความเหงา ต้องอยู่อย่างปวดร้าวหัวใจ จากนี้.....ฉันต้องเดินต่อไปอย่างไร้จุดหมาย... อีกนานซักแค่ไหน ที่ต้องอยู่อย่างเงียบเหงา เพียงลำพัง....."

น้ำใสๆไหลรื้นอยู่ที่บริเวณดวงตาที่พึ่งลืมตื่นของฉัน หันมองไปทางหัวเตียง กรอบรูปที่ทำจากไม้ปรากฏรูปคู่ของฉันกับ "เขา" ยิ่งช่วยให้น้ำตาที่ปริ่มๆจะรินไหล ร่วงหล่นจากดวงตากลมโตออกมาทันที

ลืมตาตื่นยังไม่ทันหายงัวเงีย ฉันก็ต้องก้มหน้าร้องไห้กับผ้าห่มสีขาวบนที่นอนอีกแล้ว ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ ฉันเอง...ก็เพิ่งจะร่ำไห้จนผล็อยหลับคาหมอนสีขาวมาเอง

"ลืม" แล้ว "เริ่มใหม่"

คือสิ่งที่ฉันสั่งตัวเองมาตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา

แต่ยังไม่เคยทำได้เลย

-

เข็มนาฬิกาเรือนโตที่ฉันกับเขาเคยเดินเลือกซื้อมาด้วยกัน บอกเวลากับฉันว่าควรจะออกไปหาอะไรกินได้แล้ว เพราะตั้งแต่ร้องไห้จนหลับคาหมอนไปตั้งแต่บ่าย ท้องของฉันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยซักอย่าง

ฟ้าเริ่มทอสีดำ..ฉันเดินนวยนาดออกจากคอนโดหรู ตรงดิ่งไปยังซุปเปอร์มาร์เกตเพื่อเลือกหาอะไรมาบริโภค

เดินเลือกของกินอยู่นาน แต่ก็ไม่มีอะไรถูกใจฉันซักอย่าง หรือเพราะว่าฉันยังไม่หิว หรือเพราะว่ากินอะไรไม่ลงกันแน่ ฉันก็ไม่เข้าใจ

แต่ฉันกลับสะดุดเข้ากับซุ้มเล็กๆอะไรซักอย่าง ที่ตั้งตัวอยู่เกือบประตูทางออก

'รับเปลี่ยนหัวใจ '

รับเปลี่ยนหัวใจ...มันจะเป็นไปได้ยังไง? ด้วยคำถามกับตัวเองคำถามนี้ จึงทำให้ฉันแวะเข้าไปหาสาวชุดดำที่นั่งหงอยอยู่ในซุ้มเล็กๆซุ้มนั้น

-

"อะไรคือ 'รับเปลี่ยนหัวใจ' คะ" ฉันตรงเข้าไปถามด้วยความกระหายใคร่รู้

"เปลี่ยนหัวใจก็คือเปลี่ยนหัวใจยังไงล่ะ" เสียงเนิบๆตอบออกมาจากด้านใน

"เอ่อ....อธิบายหน่อยได้มั้ยคะ"

"เอาหัวใจที่บอบช้ำมา จะเปลี่ยนหัวใจที่สุขสมบูรณ์ไปให้แทน"

"หมายความว่า..ถ้าเอาหัวใจที่บอบช้ำจากความรักให้คุณไป ฉันก็จะได้หัวใจดวงใหม่ที่ไม่ต้องทนทุกข์อีกแล้วใช่ไหมคะ?"

ไม่มีเสียงตอบรับจากผู้ถูกถาม มีแต่เงาทะมึนๆเดินออกมาจากด้านในของซุ้มปริศนา

"ตกลงจะเปลี่ยนหัวใจมั้ย?"

ฉันพยักหน้าและตอบรับทันที โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

เพราะฉันเบื่อกับความทุกข์ทรมานนี้เต็มทีแล้ว เบื่อกับหัวใจดวงช้ำๆดวงนี้เต็มทีแล้ว

"ขอให้มีความสุขกับหัวใจดวงใหม่"

เสียงอวยพรที่เหมือนทักเตือนฉันดังขึ้น หลังจากทำการเปลี่ยนหัวใจช้ำของฉันเสร็จแล้ว

"แน่นอนค่ะ หัวใจดวงใหม่ของฉันจะต้องทำให้ฉันมีความสุขมากๆแน่นอน"

-

2 เดือนผ่านไป

"คุณคะ..คุณคะ"

ฉันยืนร้องเรียกสาวชุดดำที่นั่งเอ้อระเหยอยู่ด้านในซุ้มปริศนา ซุ้มที่เมื่อ 2 เดือนก่อน ฉันเอาหัวใจที่บอบช้ำมาแลกกับหัวใจใหม่ๆที่นี่

"มีปัญหาอะไร?" เสียงเนิบๆเสียงเดิม ถามออกมาโดยไม่ยอมเผยตัว

"คือว่า..อยากจะขอเปลี่ยนหัวใจอีกน่ะค่ะ"

"ทำไม?"

"ถึงฉันจะได้หัวใจดวงใหม่มา ได้ลองคบหากับคนอื่นๆดูบ้าง แต่ฉันยังรู้สึกว่า คนๆนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัวใจดวงใหม่นี่อยู่เลยล่ะค่ะ"

"ก็เลยอยากจะเปลี่ยนหัวใจอีก"

"ค่ะ"

สาวชุดดำไม่ว่าอะไรต่ออีก แต่เปลี่ยนหัวใจของฉันอีกครั้ง

"ขอให้มีความสุขกับหัวใจดวงใหม่"

เสียงอวยพรที่เหมือนทักเตือนดังขึ้นเหมือนครั้งที่แล้ว ก่อนที่ฉันจะเดินออกไปจากซุ้มนั้น

-

1 เดือนต่อมา

"คุณคะ..คุณคะ"

"จะเปลี่ยนหัวใจอีกเหรอ?"

"คือ...หัวใจดวงนี้ ก็โอเคแล้วนะคะ แต่..."

"แต่อะไร?" เสียงเนิบๆนั้น ชวนให้ฉันอกสั่นอย่างบอกไม่ถูก

"คนดูแลหัวใจคนใหม่ เขาก็ดูแลหัวใจของฉันดีนะคะ..เอาใจใส่ จริงใจ ไม่งี่เง่า แต่..."

ฉันหย่อนก้นลงกับเก้าอี้ที่ในร้าน พร้อมกับกุมหัวใจดวงน้อยๆดวงนั้น

"แต่...เขาคนนี้ แตกต่างกับคนดูแลเก่าน่ะค่ะ ฉันมักอดจะเปรียบเทียบกับคนดูแลหัวใจคนเก่าของฉันไม่ได้ซะทุกที"

"คนไหน คนที่ทำหัวใจดวงแรกของเธอบอบช้ำนั่นน่ะเหรอ?"

"ค่ะ คนนั้นแหละค่ะ...เปลี่ยนหัวใจแล้ว แต่ทำไมฉันถึงยังลืมคนดูแลหัวใจคนเก่าไม่ลงล่ะคะ ยังอดเอาเขามาเปรียบเทียบกับคนดูแลคนใหม่ๆทุกคนไม่ได้ซะที ทำไมคะ ทั้งๆที่ก็เปลี่ยนหัวใจแล้ว ทำไมล่ะคะ? "

ร่างในชุดคลุมสีดำเดินช้าๆออกมาจากด้านใน พร้อมกับดวงตาสีแดงใต้ผ้าคลุมศีรษะ

-

"ทำไมล่ะคะ ทำไม?"

"เพราะคนๆนั้น เขาไม่ได้อยู่ในหัวใจเธอ แต่อยู่ในความทรงจำต่างหาก"

ฉันนิ่งอึ้ง พูดอะไรไม่ออก

ใช่! คนๆนั้น อยู่ในความทรงจำของฉันต่างหาก ไม่ได้อยู่ในหัวใจ แต่อยู่ในความทรงจำ

"เธอเปลี่ยนหัวใจดวงใหม่ แต่เธอไม่ยอมเก็บความทรงจำดีๆของเธอกับคนๆนั้นเข้าลิ้นชักไป คอยยกเอามาเปรียบเทียบกับคนใหม่ๆในชีวิตอยู่ตลอดเวลา หวังว่า..ซักวันจะเจอคนที่บุคลิกนิสัยใกล้เคียงหรือเหมือนกับคนๆนั้นให้มากที่สุด"

"....................."

"ไม่ใช่คนๆนั้น คนที่จะเหมือนคนรักเก่าทุกระเบียดนิ้วนั้นไม่มี แต่มีน้อย ในเมื่อเธอได้หัวใจดวงใหม่นั้นแล้ว มีคนดูแลคนใหม่ๆแล้ว ทำไมล่ะ? ทำไมต้องเอาไปเปรียบเทียบกับคนดูแลคนเก่า หัวใจดวงเก่าด้วย

เก็บแต่ความทรงจำดีๆของคนดูแลหัวใจคนเก่าเอาไว้ซิ ส่วนหัวใจดวงใหม่ ก็ให้คนดูแลคนใหม่เค้าดูแลไป อย่านำมาปนกัน

ถ้าคนดูแลคนใหม่คนนี้ไม่ดี ก็หาคนดูแลใหม่..แต่ถ้าคนๆนี้ดีแล้ว แต่ยังไม่เหมือนคนเก่ามากนัก เรื่องอะไร? ที่เราจะต้องเสียคนดูแลดีๆไป เรื่องอะไร? ที่เราจะต้องมานั่งจมจ่อและรอคอยคนดูแลคนเก่าให้กลับมา

เล่นเกม เมื่อเราแพ้..เรายังกดปุ่ม continue ใหม่ได้เลย

แล้วทำไม? เมื่อหัวใจเราช้ำ เราจะกดปุ่ม continue เริ่มใหม่กับคนใหม่ๆไม่ได้ล่ะ"

ฉันนิ่งอึ้งนานแสนนาน....น้ำตารื้น มือไม้สั่น

จริงอย่างที่เค้าว่า...ความทรงจำกับหัวใจมันแยกแยะกันได้ แค่เพียงฉันเปิดใจ แค่เพียงฉันเปิดใจ......รักเก่า ฉันก็แค่เก็บไว้แต่ความทรงจำ รักใหม่ ฉันก็แค่เปิดใจให้กับมัน

แค่นั้นเองนี่นา

"จะเปลี่ยนหัวใจอีกกี่ครั้ง แต่ถ้าเรายังแยกแยะไม่ออกระหว่าง 'รักเก่า' กับ 'รักใหม่' ผลลัพธ์มันก็เท่าเดิมแหละ

จะเปลี่ยนหัวใจอีกมั้ย? ถ้าจะเปลี่ยน..ก็ยื่นหน้าอกมา ฉันจะเปลี่ยนให้"

ฉันส่ายหน้า..ยิ้มทั้งน้ำตาที่รื้น แล้วรีบวิ่งไปหารักใหม่ที่รอคอยฉันอยู่ทันที

-

ปล. รูปสุดท้าย ผมถ่ายมาจากงาน GOVE เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา คนในรูปคือคุณมาโฮะ ลิงค์ไปที่บลอคเธอได้นะครับที่ http://ma-ho.exteen.com/ขอบคุณที่ให้ถ่ายรูปมานะครับ

ปล. เพลงที่ใช้ในเอนทรีนี้คือเพลง "อีกวันที่ไม่มีเธอ" ของแอน ธิติมาครับ

edit @ 9 Dec 2007 11:56:09 by มองโลกเบี้ยวๆ แบบเซี้ยวๆกับนายอ๊อกซ์