แหวนใบไม้ถัก [Part ๑]

posted on 23 Jun 2008 00:04 by oxitoxin in Fiction

เวลาราวๆ  ๒๓.๐๐ น. 
ผมอยู่ที่เกาะนางยวน...
รอบตัวผมตอนนี้รายรอบไปด้วยหาดทรายสีขาว
กับน้ำทะเลสีครามที่ตอนนี้ถูกฉาบไปด้วยม่านหมอกของรัตติกาลเข้าปกคลุม
เหมือนกับจิตใจของผมในตอนนี้

 

ผมครึ่งนั่งครึ่งนอนพิงโขดหินก้อนโตริมหาด
ในขณะที่คนอื่นๆที่มาเที่ยว  อาจจะกำลังนั่งสนทนาเฮฮากันในบังกะโล
แต่ผมกลับยึดริมหาดที่เงียบเชียบตรงนี้.....
เป็นที่พักนอนสำหรับค่ำคืนแรกแห่งการหลีกหนีโลกในเมืองที่แสนจะวุ่นวาย
เหม่อมองไปยังเส้นแบ่งผืนน้ำทะเลกับท้องฟ้าที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้จริงๆ
พร้อมๆกับถอดแหวนที่ถักทอมาจากเถาวัลย์สีน้ำตาลแก่ออกจากนิ้วนางขึ้นมาดู
ใจก็เหม่อคิดไปถึงผู้ให้แหวนรูปทรงประหลาดวงนี้แก่ผม 
"เธอ"  หญิงสาวผู้ที่ไม่เคยมีตัวตนในโลกวิทยาศาสตร์

 

สวัสดีค่ะ  คุณไม้ตีพริก
ห้วงภวังค์แห่งการคิดถึงใครบางคนของผมถูกปลุก 
ด้วย
เสียงใสๆที่ดังอยู่ห่างจากเหนือหัวของผมไปไม่ถึงวา
เมื่อหันไปก็พบกับหญิงสาวผมยาว 
ดวงตาสีน้ำตาลคมกริบถูกซ่อนอยู่ภายใต้เลนส์ของแว่นตากรอบเงิน
อ้าว!  คุณนั่นเอง”
ขอฉันนั่งกินลมด้วยคนได้มั้ยคะ?

ผมผายมือเชื้อเชิญ 
พร้อมกับขยับเพื่อขยายพื้นที่หลังโขดหินให้กว้างพอสำหรับคนสองคนนั่งพิง

“กินลมมันไม่อิ่มเหมือนกินข้าวนะครับ”  ผมกระเซ้า 
เรียกรอยยิ้มหวานๆของเธอที่ส่องสว่างท่ามกลางแสงของหมู่ดาวในค่ำคืนที่ฟ้าเปิด
ผมมองเห็นรอยยิ้มที่ล้นด้วยเสน่ห์นั้นอย่างชัดเจน 
 
ทำไมมานั่งอยู่ที่นี่ล่ะคะ?
ผมไม่ชอบนอนบังกะโลน่ะครับ

ไม่มีเงินค่าบังกะโลล่ะซี่  อย่ามาอ้างเล้ย

เธอขยับแว่นกรอบบางๆนั้นนิดนึง  ก่อนหัวเราะเบาๆ 

 

ผมกับเธอพึ่งจะรู้จักกันบนรถไฟเมื่อเช้าตรู่นี้เอง...
ก่อนจะมาเจอกันโดยบังเอิญอีกครั้งที่ท่าเรืออ่าวบ้านดอน
ด้วยอุปนิสัยที่ร่าเริงของเธอจึงทำให้เราสองเข้ากันได้ง่าย 
และพูดคุยอย่างออกรสสเหมือนคนที่รู้จักกันมานาน
ช่วยไม่ได้นี่ครับก็ผมมันคนจนนี่นา  ว่าแต่คุณเองเถอะ 
 ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่นอนอีกเหรอครับ

ถ้านอน  แล้วคุณไม้ตีพริกจะเห็นฉันมานั่งทำหน้าตาน่ารักอยู่ข้างๆคุณตรงเนี้ยเหรอคะ?  ถามได้

ผมชื่อไม้ครับ  แต่เพราะความยวนของเราทั้งสองที่ชอบยีใส่กัน 
เลยทำให้เธอเปลี่ยนชื่อเล่นผมซะใหม่  เป็นไม้ตีพริกแทน
ผมหัวเราะ 
พร้อมกับบรรจงสวมแหวนใบไม้ถักเข้ากับนิ้วนางตามเดิม 

โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าเธอเองก็แอบมองแหวนวงนี้อย่างไม่ละสายตาเช่นกัน

 

แหวนอะไรน่ะคะ แปลกดีจัง

ผมเลิกคิ้ว  ก่อนจะยิ้มให้เธอที่มุมปาก  พลางก็ลูบคลำอยู่ที่แหวนวงนั้นตลอดเวลา
ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันเป็นแหวนอะไร  แต่เจ้าของที่ให้ผมมาเธอเรียกมันว่า  แหวนใบไม้ถัก ครับ”
ขอฉันดูหน่อยได้มั้ยคะ?

ผมอึกอักลำบากใจเป็นที่สุด 

แน่นอนว่าผู้หญิงมักจะคู่กับเครื่องประดับ  โดยเฉพาะเครื่องประดับที่ดูแปลกตาอย่างนี้  
เอ่อ...ผมขอโทษด้วยนะครับ คือผมถอดให้ใครไม่ได้จริงๆ

 

ลมเย็นยามดึกสงัดพัดเส้นผมยาวสลวยมาปรกที่ใบหน้าเรียวได้รูปของเธอ 

ขณะนั้นผมเองก็เห็นรอยยิ้มที่คุ้นเคย  ออกมาจากริมฝีปากบางๆคู่นั้น 

ในช่วงความรู้สึกของผมชั่วเสี้ยววินาที 
รอยยิ้มนั้นช่างเป็นรอยยิ้มที่เอ่อล้นด้วยเสน่ห์จริงๆ

ค่ะ คุณคงมีเหตุผลบางอย่าง 
 และท่าทางแหวนวงนี้คงมีความสำคัญกับคุณมากซินะคะ”

เธอพยักหน้าเบาๆอย่างคนเข้าใจง่าย  พร้อมโปรยรอยยิ้มที่ดูจริงใจมาที่ผม 
งั้นคุณช่วยเล่าความเป็นมาของแหวนวงนี้ให้ฉันฟังได้มั้ยคะ 
 หวังว่าคราวนี้คุณคงไม่ปฎิเสธฉันอีกนะคะ

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากปกติ  ดูนุ่มนวลอ่อนหวานต่างจากที่เคยยียวนผม
ซ้ำดวงตาใต้กรอบแว่นคู่นั้นก็ดูอ้อนวอนอยู่ในที

 

ได้ครับ  ผมจะเล่าให้คุณฟัง  แต่คุณต้องสัญญากับผมก่อนนะครับ 
ว่าระหว่างที่ผมเล่าคุณห้ามหัวเราะ  หรือพูดแทรก 
โต้แย้งหยิบยกเอาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาขัดเด็ดขาด 
นี่เป็นข้อเรียกร้องอย่างเดียวของผม  ผมไม่ได้ขอให้คุณเชื่อ 
เพราะคุณเป็นคนขอฟังเรื่องประหลาดเรื่องนี้เองนะครับ

 

ค่ะ  ฉันให้สัญญาด้วยเกียรติของเนตรนารีรุ่นที่  ๒๐  เลยล่ะค่ะ”
เธอเข้าใจง่ายเกินคาด 
แล้วผมก็เริ่มเล่าเรื่องเหนือเหตุผลทางวิทยาศาสตร์
ที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อสิบกว่าปีก่อนให้เธอฟัง 
พร้อมกับความทรงจำในคราหลังที่ถูกกาลเวลานำความทรงจำใหม่ถมทับจนแทบจะเลือนหาย 
ก็ค่อยๆผุดขึ้นในห้วงความคิด  ราวกับภาพยนตร์เก่าที่ถูกปัดฝุ่นขึ้นมาฉายใหม่ 

  

----------- [ O ] ----------- 

ย้อนกลับไปเมื่อซักประมาณ  ๑๕  ปีก่อน.....

ผมเป็นเด็กบ้านนอกขนานแท้และดั้งเดิมทีเดียว

บ้านของผมอยู่แถบชานเมืองของจังหวัดสุพรรณบุรี 

ในยุคสมัยที่ความเจริญกำลังเดินทางมาเยือนบ้านนอกคอกนา

แต่ถึงกระนั้นแทนที่ผมจะเข้าไปเที่ยวเล่นในตัวเมืองเหมือนเด็กคนอื่นทั่วไป

ผมกลับชอบปีนป่ายวิ่งเล่นในสวนหลังหมู่บ้านซะมากกว่า 
และที่นั่นก็ทำให้ผมพบกับรักแรก

 

ตอนนั้นผมก็อายุประมาณ  ๙  ขวบ - ๑๐  ขวบเท่านั้นเอง

ผมมักจะชอบปีนขึ้นไปนั่งฝึกอ่านหนังสือ
และแหกปากร้องเพลงจนลั่นสวนบนต้นไม้ใหญ่ต้นนึง

ซึ่งผมถือว่าตัวเองเป็นลูกไพร 
จะเข้าจะออกจากสวนก็ต้องยกมือไหว้ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นก่อนทุกครั้ง

ราวกับว่าต้นไม้ต้นนั้นเป็นเจ้าสวนเลยทีเดียว 

 

วันนึง...

ขณะที่ผมกำลังนั่งร้องเพลงอยู่บนคาคบของต้นไม้ต้นนั้น
ก็ปรากฏร่างของเด็กสาวผิวขาวผมยาวประบ่า  นัยน์ตาสีน้ำตาลคมกริบคนหนึ่งร้องทัก

นี่เธอทำไมวันนี้ไม่เอาหนังสือมาอ่านล่ะ?  กำลังสนุกทีเดียว
ผมตกใจจนแทบจะตกจากต้นไม้ 
โชคดีที่มือตุ๊กแกของผมเหนี่ยวกิ่งของมันเอาไว้ได้แบบหวุดหวิด

ไม่มีเงินซื้อ  กำลังเก็บอยู่  แล้วเธอเป็นใครน่ะ?  มายุ่งอะไรกับเราด้วย
 
เราจะอ่านหรือไม่อ่านยังไงก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเธอซักนิด
ผมตะโกนตอบไปยังร่างเล็กๆของเด็กสาว
ที่นั่งไกวชิงช้าเถาวัลย์ที่เกิดจากฝีมือของจากธรรมชาติ
 
ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

ทำไมน่ะเหรอ? 
คงเพราะเหมือนเด็กกำลังจะโดนแย่งของเล่นที่ตัวเองถือว่าเป็นเจ้าของอยู่ละมั้ง

ฉันเป็นใครน่ะเหรอ?  ฉันก็เป็นลูกไพรขนานแท้ล่ะซิยะ   
 
ไม่ใช่มาอวดอ้างตั้งตนเป็นจ้าวแห่งสวนอย่างคนขี้ตู่บางคน

นี่เธอ ! คนบางคนที่เธอว่าน่ะ หมายถึงใคร?” 
ผมควันออกหูเหมือนกับลิงที่ถูกแหย่ในสวนสัตว์

ผมยังจำใบหนาอันทะลึ่งทะเล้นของเด็กหญิงที่เป็นศัตรูของผมคราวนั้นได้เป็นอย่างดีทีเดียว 
เธอลอยหน้าลอยตาทำปากเบี้ยว  พูดด้วยเสียงที่จีบปากจีบคอชวนหมั่นไส้ที่สุด
เถียงกันอยู่สองคน ยังบื้อไม่รู้ตัวอีก
คำว่า  "บื้อ"  นั่นแหละที่ทำให้ผมกระโจนลงมาจากคาคบของต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว
นี่ถ้าเธอเป็นผู้ชายนะ  เราซัดหน้าหงายไปแล้ว

 

แน่ะ ! ยังจะมาลอยหน้าลอยตาทำหูทวนลมอีก  ทำเอาผมฟิวส์ขาด
ใช้มือจับชิงช้าเถาวัลย์แล้วกระชากเธอลงมาจากเครื่องเล่นป่าอย่างหัวเสีย 
แต่ก็นั่นแหละ  ยัยนั่นก็ยังปั้นหน้ายียวนเหมือนเดิม

ก็ลองดูซี่ เราจะได้ฟ้องพ่อเราให้หวดก้นนายให้ช้ำเลยทีเดียว
ขี้ฟ้อง
ขี้ตู่
อีกแล้ว หล่อนทำผมของขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมพยายามระงับอารมณ์ให้เป็นปกติ
เธอเป็นใคร?เราถามเธอครั้งที่สองแล้วนะ
บอกไป นายจะเชื่อฉันไหมล่ะ?
เราตัดสินใจเองได้ว่าจะเชื่อหรือเปล่า
ฉันเป็นนางไม้

 

ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนถูกหยุดเอาไว้ให้นิ่งสนิท 

ใบไหว้รอบตัวเหมือนไม่ไหวติงทั้งๆที่กำลังจะผลิหลุดจากขั้วอยู่รอมร่อ

"นางไม้"  ผมกำลังยืนคุยและประจันหน้ากับนางไม้ตัวจิ๋วอยู่อย่างไม่สะทกสะท้าน

 

 

 

 

 


Ami  ดารานักร้องของญี่ปุ่น
ผู้มีบุคลิกและหน้าตาคล้ายตัวละครในเรื่องนี้มากๆ
ถ้าอ่านแล้วนึกภาพผู้หญิงในเรื่องไม่ออก 
ก็เอาเธอคนนี้โยนไปในจินตนาการแทนนะครับ

 

----------- [ O ] ----------- 

นี่เป็นเรื่องสั้น  ( ที่ไม่ค่อยสั้นซักเท่าไหร่ )  เรื่องแรกของผม 
แต่งไว้นานแล้วครับ  แอบแต่งไว้ก่อนที่จะแต่งงานกับแฟนคนปัจจุบันอีก
ด้วยความที่มันยาวเกินไปที่จะลงในเอนทรีเดียว  ยากต่อการอ่านสำหรับนิยายออนไลน์
ผมเลยจับมาตัดต่อใหม่  แบ่งเป็นทั้งหมด  ๓  ตอน
ฝีไม้ลายมือในการเขียน  ดีแย่ยังไงเพื่อนๆที่หลงเข้ามาอ่านก็ติชมได้เลยนะครับ
และนี่คือลิงค์ตอนจบครับ
http://oxitoxin.exteen.com/20080624/entry 

 

Comment

Comment:

Tweet

แหวนใบไม้ถัก หรอออออ

ชอบค่ะ อิอิ

แล้วจะคิดตามต่อไปน้า
big smile

#6 By ซากุระจัง on 2008-06-24 20:06

ถึงเมนต์หลังๆ
หากสนใจเรื่องสั้นชุดนี้และอยากเก็บสะสม
ทางเราได้มีการตีพิมพ์ลงในนิตยสารรายชาติ Imp อิ้ม อิ่ม เพื่อเอาใจแฟนๆไว้แล้ว
ในเล่มนอกจากมีเรื่องสั้นแหวนใบไม้ถักแล้ว
ยังมีการ์ตูนสั้น16หน้าและการ์ตูนสี่ช่องลงไว้ในเล่มอีกด้วย
หากผู้ใดสนใจสามารถติดต่อโดยตรงกับเจ้าของบล๊อกได้
*หมายเหตุ*ท่านเทพอามิน่ารักเทพๆเลยว่ะ
*หมายเหตุ2*รูปท่านเทพอามิรูปนี้เจ๋งจิงตรงกับอิมเมจในเรื่อง+สถานที่ก็ใช่
*หมายเหตุ3*สาวแว่นสุดยอด สาวแว่นสุดยอด สาวแว่นสุดยอด
งามๆๆสาวงามๆcry

#4 By nonworld on 2008-06-23 10:57

big smile ชอบ ชอบ นางไม้สไตล์สาวแว่นซะด้วยยย

#3 By GuGGGar on 2008-06-23 09:42


น่ารักกกกกกกก....

ทั้งเนื้อเรื่อง และ หญิงในจินตนาการ..big smile big smile

#2 By 12345 on 2008-06-23 09:01

ชวนติดตามconfused smile

#1 By wesong on 2008-06-23 07:04