Blog คันนี้สีเขียว

เวลาราวๆ  ๒๓.๐๐ น. 
ผมอยู่ที่เกาะนางยวน...
รอบตัวผมตอนนี้รายรอบไปด้วยหาดทรายสีขาว
กับน้ำทะเลสีครามที่ตอนนี้ถูกฉาบไปด้วยม่านหมอกของรัตติกาลเข้าปกคลุม
เหมือนกับจิตใจของผมในตอนนี้

ผมครึ่งนั่งครึ่งนอนพิงโขดหินก้อนโตริมหาด
ในขณะที่คนอื่นๆที่มาเที่ยว  อาจจะกำลังนั่งสนทนาเฮฮากันในบังกะโล
แต่ผมกลับยึดริมหาดที่เงียบเชียบตรงนี้.....
เป็นที่พักนอนสำหรับค่ำคืนแรกแห่งการหลีกหนีโลกในเมืองที่แสนจะวุ่นวาย
เหม่อมองไปยังเส้นแบ่งผืนน้ำทะเลกับท้องฟ้าที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้จริงๆ
พร้อมๆกับถอดแหวนที่ถักทอมาจากเถาวัลย์สีน้ำตาลแก่ออกจากนิ้วนางขึ้นมาดู
ใจก็เหม่อคิดไปถึงผู้ให้แหวนรูปทรงประหลาดวงนี้แก่ผม 
"เธอ"  หญิงสาวผู้ที่ไม่เคยมีตัวตนในโลกวิทยาศาสตร์

“สวัสดีค่ะ  คุณไม้ตีพริก”
ห้วงภวังค์แห่งการคิดถึงใครบางคนของผมถูกปลุก 
ด้วยเสียงใสๆที่ดังอยู่ห่างจากเหนือหัวของผมไปไม่ถึงวา
เมื่อหันไปก็พบกับหญิงสาวผมยาว 
ดวงตาสีน้ำตาลคมกริบถูกซ่อนอยู่ภายใต้เลนส์ของแว่นตากรอบเงิน
“อ้าว!  คุณนั่นเอง”
“ขอฉันนั่งกินลมด้วยคนได้มั้ยคะ?”

ผมผายมือเชื้อเชิญ 
พร้อมกับขยับเพื่อขยายพื้นที่หลังโขดหินให้กว้างพอสำหรับคนสองคนนั่งพิง

“ไม่มีเงินค่าบังกะโลล่ะซี่  อย่ามาอ้างเล้ย”

เธอขยับแว่นกรอบบางๆนั้นนิดนึง  ก่อนหัวเราะเบาๆ 

ผมชื่อไม้ครับ  แต่เพราะความยวนของเราทั้งสองที่ชอบยีใส่กัน 
เลยทำให้เธอเปลี่ยนชื่อเล่นผมซะใหม่  เป็นไม้ตีพริกแทน
ผมหัวเราะ  พร้อมกับบรรจงสวมแหวนใบไม้ถักเข้ากับนิ้วนางตามเดิม 

“แหวนอะไรน่ะคะ แปลกดีจัง”

ผมอึกอักลำบากใจเป็นที่สุด 

ลมเย็นยามดึกสงัดพัดเส้นผมยาวสลวยมาปรกที่ใบหน้าเรียวได้รูปของเธอ 

ขณะนั้นผมเองก็เห็นรอยยิ้มที่คุ้นเคย  ออกมาจากริมฝีปากบางๆคู่นั้น 

ในช่วงความรู้สึกของผมชั่วเสี้ยววินาที 
รอยยิ้มนั้นช่างเป็นรอยยิ้มที่เอ่อล้นด้วยเสน่ห์จริงๆ

เธอพยักหน้าเบาๆอย่างคนเข้าใจง่าย  พร้อมโปรยรอยยิ้มที่ดูจริงใจมาที่ผม 
“งั้นคุณช่วยเล่าความเป็นมาของแหวนวงนี้ให้ฉันฟังได้มั้ยคะ 
 หวังว่าคราวนี้คุณคงไม่ปฎิเสธฉันอีกนะคะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากปกติ  ดูนุ่มนวลอ่อนหวานต่างจากที่เคยยียวนผม
ซ้ำดวงตาใต้กรอบแว่นคู่นั้นก็ดูอ้อนวอนอยู่ในที

“ได้ครับ  ผมจะเล่าให้คุณฟัง  แต่คุณต้องสัญญากับผมก่อนนะครับ 
ว่าระหว่างที่ผมเล่าคุณห้ามหัวเราะ  หรือพูดแทรก 
โต้แย้งหยิบยกเอาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาขัดเด็ดขาด 
นี่เป็นข้อเรียกร้องอย่างเดียวของผม  ผมไม่ได้ขอให้คุณเชื่อ 
เพราะคุณเป็นคนขอฟังเรื่องประหลาดเรื่องนี้เองนะครับ”

“ค่ะ  ฉันให้สัญญาด้วยเกียรติของเนตรนารีรุ่นที่  ๒๐  เลยล่ะค่ะ”
เธอเข้าใจง่ายเกินคาด 
แล้วผมก็เริ่มเล่าเรื่องเหนือเหตุผลทางวิทยาศาสตร์
ที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อสิบกว่าปีก่อนให้เธอฟัง 
พร้อมกับความทรงจำในคราหลังที่ถูกกาลเวลานำความทรงจำใหม่ถมทับจนแทบจะเลือนหาย 
ก็ค่อยๆผุดขึ้นในห้วงความคิด  ราวกับภาพยนตร์เก่าที่ถูกปัดฝุ่นขึ้นมาฉายใหม่ 

----------- [ O ] ----------- 

ย้อนกลับไปเมื่อซักประมาณ  ๑๕  ปีก่อน.....

ผมเป็นเด็กบ้านนอกขนานแท้และดั้งเดิมทีเดียว

บ้านของผมอยู่แถบชานเมืองของจังหวัดสุพรรณบุรี 

ในยุคสมัยที่ความเจริญกำลังเดินทางมาเยือนบ้านนอกคอกนา

แต่ถึงกระนั้นแทนที่ผมจะเข้าไปเที่ยวเล่นในตัวเมืองเหมือนเด็กคนอื่นทั่วไป

ตอนนั้นผมก็อายุประมาณ  ๙  ขวบ - ๑๐  ขวบเท่านั้นเอง

ผมมักจะชอบปีนขึ้นไปนั่งฝึกอ่านหนังสือ
และแหกปากร้องเพลงจนลั่นสวนบนต้นไม้ใหญ่ต้นนึง

ซึ่งผมถือว่าตัวเองเป็นลูกไพร 
จะเข้าจะออกจากสวนก็ต้องยกมือไหว้ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นก่อนทุกครั้ง

ราวกับว่าต้นไม้ต้นนั้นเป็นเจ้าสวนเลยทีเดียว 

วันนึง...

ขณะที่ผมกำลังนั่งร้องเพลงอยู่บนคาคบของต้นไม้ต้นนั้น
ก็ปรากฏร่างของเด็กสาวผิวขาวผมยาวประบ่า  นัยน์ตาสีน้ำตาลคมกริบคนหนึ่งร้องทัก

“นี่เธอ!  ทำไมวันนี้ไม่เอาหนังสือมาอ่านล่ะ?  กำลังสนุกทีเดียว”
ผมตกใจจนแทบจะตกจากต้นไม้ 
โชคดีที่มือตุ๊กแกของผมเหนี่ยวกิ่งของมันเอาไว้ได้แบบหวุดหวิด
“ไม่มีเงินซื้อ  กำลังเก็บอยู่  แล้วเธอเป็นใครน่ะ?  มายุ่งอะไรกับเราด้วย
 เราจะอ่านหรือไม่อ่านยังไงก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเธอซักนิด”
ผมตะโกนตอบไปยังร่างเล็กๆของเด็กสาว
ที่นั่งไกวชิงช้าเถาวัลย์ที่เกิดจากฝีมือของจากธรรมชาติ 
ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเป็นมิตรนัก

ทำไมน่ะเหรอ? 
คงเพราะเหมือนเด็กกำลังจะโดนแย่งของเล่นที่ตัวเองถือว่าเป็นเจ้าของอยู่ละมั้ง

“ฉันเป็นใครน่ะเหรอ?  ฉันก็เป็นลูกไพรขนานแท้ล่ะซิยะ   
 ไม่ใช่มาอวดอ้างตั้งตนเป็นจ้าวแห่งสวนอย่างคนขี้ตู่บางคน”
“นี่เธอ ! คนบางคนที่เธอว่าน่ะ หมายถึงใคร?” 
ผมควันออกหูเหมือนกับลิงที่ถูกแหย่ในสวนสัตว์

ผมยังจำใบหนาอันทะลึ่งทะเล้นของเด็กหญิงที่เป็นศัตรูของผมคราวนั้นได้เป็นอย่างดีทีเดียว 
เธอลอยหน้าลอยตาทำปากเบี้ยว  พูดด้วยเสียงที่จีบปากจีบคอชวนหมั่นไส้ที่สุด
“เถียงกันอยู่สองคน ยังบื้อไม่รู้ตัวอีก”
คำว่า  "บื้อ"  นั่นแหละที่ทำให้ผมกระโจนลงมาจากคาคบของต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็ว
“นี่ถ้าเธอเป็นผู้ชายนะ  เราซัดหน้าหงายไปแล้ว”

แน่ะ ! ยังจะมาลอยหน้าลอยตาทำหูทวนลมอีก  ทำเอาผมฟิวส์ขาด
ใช้มือจับชิงช้าเถาวัลย์แล้วกระชากเธอลงมาจากเครื่องเล่นป่าอย่างหัวเสีย 
แต่ก็นั่นแหละ  ยัยนั่นก็ยังปั้นหน้ายียวนเหมือนเดิม

“ก็ลองดูซี่ เราจะได้ฟ้องพ่อเราให้หวดก้นนายให้ช้ำเลยทีเดียว”
“ขี้ฟ้อง”
“ขี้ตู่”
อีกแล้ว หล่อนทำผมของขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมพยายามระงับอารมณ์ให้เป็นปกติ
“เธอเป็นใคร?เราถามเธอครั้งที่สองแล้วนะ”
“บอกไป นายจะเชื่อฉันไหมล่ะ?”
“เราตัดสินใจเองได้ว่าจะเชื่อหรือเปล่า”
“ฉันเป็นนางไม้”

ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนถูกหยุดเอาไว้ให้นิ่งสนิท 

ใบไหว้รอบตัวเหมือนไม่ไหวติงทั้งๆที่กำลังจะผลิหลุดจากขั้วอยู่รอมร่อ

"นางไม้"  ผมกำลังยืนคุยและประจันหน้ากับนางไม้ตัวจิ๋วอยู่อย่างไม่สะทกสะท้าน

Ami  ดารานักร้องของญี่ปุ่น
ผู้มีบุคลิกและหน้าตาคล้ายตัวละครในเรื่องนี้มากๆ
ถ้าอ่านแล้วนึกภาพผู้หญิงในเรื่องไม่ออก 
ก็เอาเธอคนนี้โยนไปในจินตนาการแทนนะครับ

----------- [ O ] ----------- 

นี่เป็นเรื่องสั้น  ( ที่ไม่ค่อยสั้นซักเท่าไหร่ )  เรื่องแรกของผม 
แต่งไว้นานแล้วครับ  แอบแต่งไว้ก่อนที่จะแต่งงานกับแฟนคนปัจจุบันอีก
ด้วยความที่มันยาวเกินไปที่จะลงในเอนทรีเดียว  ยากต่อการอ่านสำหรับนิยายออนไลน์
ผมเลยจับมาตัดต่อใหม่  แบ่งเป็นทั้งหมด  ๓  ตอน
ฝีไม้ลายมือในการเขียน  ดีแย่ยังไงเพื่อนๆที่หลงเข้ามาอ่านก็ติชมได้เลยนะครับ
และนี่คือลิงค์ตอนจบครับ
http://oxitoxin.exteen.com/20080624/entry