แหวนใบไม้ถัก [จบ]

posted on 24 Jun 2008 23:00 by oxitoxin in Fiction

ความเดิมตอนที่แล้วครับ
http://oxitoxin.exteen.com/20080623/part

 

 

----------- [ O ] ----------- 

 

 

คำตอบของยัยนั่นทำเอาผมหัวเราะลั่น
แต่เธอไม่ยักตลกไปกับผมด้วย  ค้อนผมประหลับประเหลือก 
จ้องมองผมราวกับจะทึ้งเนื้อผมออกเป็นชิ้นๆทีเดียว

 

มันตลกมากนักเหรอไง  
 
ไอ้ต้นที่เธอนั่งร้องเพลงยังกับวัวคลอดลูกทุกวันนั่นน่ะ  บ้านของฉัน 
 แล้วไอ้ที่เธออ่านหนังสือออกเสียงทุกวันนั่นน่ะ 
 พวกเราพ่อลูกที่อยู่ในต้นไม้น่ะฟังกันทุกวัน 
 ซ้ำยังรอนายมาอ่านให้ฟังอีกด้วย  เสียแรงนับถือชื่นชอบ

ถ้าแน่จริงเธอก็พิสูจน์ให้เราเห็นก่อนซิ เราถึงจะเชื่อ
ผมจำได้ว่าท้าหล่อนทั้งที่ยังหัวเราะจนน้ำตาเล็ด  แต่แล้วน้ำตาผมก็เล็ดหนักกว่าเดิม
เมื่อจู่ๆ  ยัยนั่นก็เดินหายวับเข้าไปในต้นไม้ใหญ่ที่เธอเรียกว่าบ้าน

 

ผมขยี้ตาแรงๆหลายครั้ง  พลางบอกกับตัวเองว่า 
แค่เผลอหลับ แค่ฝันไป
 
แต่แล้วยัยนั่นก็โผล่แค่ส่วนหัวออกมาจากต้นไม้นั่น
  ทำหน้าแอ๊บแบ๊วใส่ผม
และนั่นก็คือภาพสุดท้ายที่ผมเห็น  ก่อนจะกลายเป็นลมล้มพับไปทั้งยืน

 

ผมมารู้สึกตัวอีกครั้ง  ก็พบว่าตัวเองนอนแผ่สองสลึงอยู่ข้างๆต้นไม้ต้นนั้นซะแล้ว
ใบหน้าของชายแก่ในชุดขาวกับหน้าทะเล้นยียวนของยัยเด็กผีนั่น
เป็นภาพแรกที่ผมเห็นเมื่อลืมตาตื่นจากฝันร้าย
เหมือนมาเจอกับฝันร้ายที่ร้ายกว่า
ไม่ต้องกลัวหรอกไอ้หนู  ฉันกับเพื่อนๆในสวนนี้น่ะเอ็นดูเจ้าจะตายไป
เอ็นดู?
จากนั้นผมกับเทพารักษ์  นางไม้ในสวนที่ผมเองก็ไม่คิดว่าจะมีจริงๆในโลกนี้ 
ก็สนิทสนมกันอย่างอัศจรรย์
พวกเขาชอบให้ผมอ่านหนังสือให้ฟัง  ชอบที่จะให้ผมร้องเพลงให้ฟัง
ชอบที่จะให้ผมปีนป่ายที่อยู่ของพวกเขา  และชอบที่จะเห็นรอยยิ้มของผมยามมีความสุข

 

ครั้งนั้นเองผมจึงรู้สึกว่า  ผมนี่แหละราชาแห่งพงไพรตัวจริง
ผมกับยัยนางไม้ตัวเล็กนั่น 
ก็เริ่มสนิทสนมกันมาก  มากจนแทบจะตัวติดกันทีเดียว
ผมรีบกลับจากโรงเรียนก็เพื่อที่จะรีบไปเที่ยวเล่นในสวน
ที่ที่ผมเปรียบเสมือนราชาตัวน้อย และมีราชินีแห่งพงไพรเคียงข้าง

 

มีอยู่ครั้งนึง...
เพื่อนของพ่อจะมาตัดต้นไม้ใหญ่ที่ยัยนั่นอาศัยอยู่จะเอาไปขายให้คนในเมือง 
ผมขัดขวางสุดชีวิต  ทั้งขโมยเลื่อยไปทิ้ง  ทั้งให้หมาไล่กัด  ทั้งปิดประตูบ้านไม่ให้เข้า
ซ้ำยังเอากุญแจรถไปซ่อนอีกต่างหาก  
จนกระทั่งเพื่อนของพ่อต้องถอยทัพยอมแพ้โดยศิโรราบ

 

แล้ววันแห่งการพลัดพรากก็มาถึง 
เมื่อพ่อของผมได้รับคำสั่งให้ย้ายเข้าไปทำงานที่กรุงเทพฯ
พ่อจึงต้องย้ายบ้าน  ผมจึงต้องย้ายโรงเรียน 
โดยยัยนางไม้ตัวเล็กนั่นให้แหวนใบไม้ถักนี่ไว้กับผม 
ผมใส่ไม่เคยปล่อยให้ห่างจากตัวเลย 
ก่อนจากกันยัยนั่นจุมพิตที่แก้มป่องๆของผมเบาๆทีนึงด้วย 
ผมยังจำความรู้สึกนั้นได้ไม่ลืม
นายอย่าลืมเรานะ 
 
แหวนนี่ถ้าไปอยู่ที่นิ้วของคนอื่นก็จะกลายเป็นแค่ซากใบไม้ธรรมดาๆเท่านั้น
 แต่ถ้าอยู่ที่นาย มันก็จะสดอยู่อย่างนี้ตลอดไป...แวะมาหาเราบ้าง เราจะรอนายมาอ่านหนังสือให้เราฟังอีก

ยัยผีน้อยตาแป๋วแหววนั่น  พูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นยัยนั่นห่างไกลจากคำว่าร่าเริง

 

ทั้งๆที่ผมก็ให้คำสัญญากับยัยนั่นอย่างดิบดี
แต่แสงสีของเมืองกรุงมันกลับย้อมความเป็นลูกไพรของผมซะจนหมดเกลี้ยง
 
จากวันนั้นผมก็ไม่เคยกลับไปที่นั่นอีกเลย 
ทิ้งวันวานดีๆให้เป็นเพียงแค่เรื่องเล่าที่ไม่มีใครเชื่อ

 

----------- [ O ] ----------- 

 

ตลกใช่มั้ยล่ะ 
 
ผมบอกคุณแล้วว่ามันประหลาดและผมเองก็ไม่ได้บังคับให้ใครเชื่อด้วย
 
 ผมเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเค้าก็หาว่าผมกุเรื่องทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร  
 ซ้ำยังมีแต่จะขายหน้า
 และตอกย้ำความรู้สึกผิดของผมที่มีต่อยัยนางไม้นั่นด้วยซ้ำ....
 แต่ทุกครั้งที่ผมได้พูดได้เล่าเรื่องนี้ออกไป
 
 ผมกลับมีความสุขและทุกครั้งที่ได้เล่า
 ก็เหมือนกับได้กลับไปยืนข้างๆยัยเด็กผีนั่นอีกครั้ง
 หลายครั้งนะที่ผมคิดเล่นๆว่านางไม้อย่างยัยนั่นน่ะเมื่อเวลาผ่านไปอย่างนี้
 ตัวจะโตขึ้นหรือเปล่าหรือว่ายังตัวกะเปี๊ยกเท่าเดิม

 

แล้วทำไมคุณถึงไม่กลับไปหาเธอบ้างล่ะคะ
น้ำเสียงของผู้ถามสั่นเครือ  ราวกับจะร้องไห้
ผมไม่กล้าหรอก  ผมผิดสัญญากับเธอ  ผิดสัญญากับเพื่อนๆป่าของผม
คุณเคยคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่าคะ
ตลอดเวลา....ทุกครั้งที่มองแหวนในมือ  ผมรู้สึกเหมือนเธอมาอยู่ข้างๆผมทุกครั้ง

 

หญิงสาวที่นั่งฟังเรื่องรักครั้งแรกสุดพิสดาร 
ถอดแว่นออก  เอามือปิดหน้า 
ปล่อยโฮออกมาจนชายหนุ่มหันมามองด้วยความงุนงง
คุณ.....เป็นอะไรรึเปล่าครับ
หญิงสาวยังคงนั่งสะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้น 
หากจะมองว่าเธอเสแสร้งเพื่อเอาใจเขาก็ไม่น่าใช่
ความรู้สึกของเขาบอกอย่างนั้น

 

อยากฟังเรื่องรักครั้งแรกและครั้งเดียวของฉันบ้างมั้ยคะ
หล่อนเงยหน้าขึ้นมา  คราบน้ำตาเกาะพราวเต็มแก้มขาวนวลทั้งสองข้าง
ใบหน้าของเธอยามไร้แว่นตานั้นช่างดูงดงามราวกับเทพธิดา 
นัยน์ตาที่สุกสกาวของหล่อนเมื่อมองเต็มๆโดยไม่มีแว่นตามากั้นกลางนั้น 
ช่างเหมือนนัยน์ตาคู่เก่าที่คุ้นเคย
ชายหนุ่มจ้องตะลึงอยู่เช่นนั้น
คุณคะ....คุณคะ
เสียงของเธอปลุกชายหนุ่มให้ตื่นจากการถูกสะกด
คุณอยากจะฟังรักครั้งแรกและครั้งเดียวของฉันบ้างมั้ยคะ
ดีครับ  จะได้เท่าเทียมเสมอกัน

 

หญิงสาวค่อยๆเขยื้อนร่างบางๆเข้ามาที่ชายหนุ่ม 
หันหน้ามาสบกับสายตาของเขาที่มองด้วยความงุนงง
กลิ่นกายของสตรีเพศปั่นป่วนหัวใจของชายหนุ่มแทบกระเจิง
 
หญิงสาวค่อยๆเลื่อนใบหน้าเรียวงามเข้ามาใกล้...

ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของแต่ละคน 
ริมฝีปากที่อวบอิ่มของหล่อนอยู่ใกล้กับริมฝีปากของเขาเพียงปลายเล็บ

 

เพียงเสี้ยววินาที
ริมฝีปากของคนทั้งสองก็ประกบชิดติดกัน  ทั้งคู่หลับตาพริ้ม
เสียงลมหายใจของกันและกันวิ่งผ่านโสตประสาทของเขาและเธอ

 

ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาและเธอแนบชิดติดราวกับจะกลืนกินกันและกัน 
ภาพของเด็กหญิงผมยาวประบ่าในท่านั่งเหงาหงอยอยู่ที่ชิงช้าเถาวัลย์
ถูกถ่ายทอดจากความทรงจำของหญิงสาวไปสู่ความทรงจำของชายหนุ่ม
ราวกับการฉายภาพยนตร์ที่ยังตัดต่อไม่เสร็จ...
มันพร่าเลือน  แต่กระจ่างชัดในเรื่องราวทั้งหมด

 

เข้าบ้านเถอะลูก  เจ้าหนุ่มนั่นน่ะคงไม่มาหรอก
ไม่หรอกพ่อ  นายนั่นบอกว่าจะมาก็ต้องมา  เขาไม่เคยผิดสัญญา
ภาพนั้นปรากฏอยู่ที่ชิงช้าเถาวัลย์นั่นทุกวัน  นัยน์ตาแห่งการรอคอยดูหดหู่ลงทุกนาที
จากวันเป็นเดือน  จากเดือนเป็นปี 
นางไม้ตัวเล็กที่ตอนนี้โตเป็นสาวสวยก็ยังคงนั่งรอคอยอยู่ที่นั่นเช่นทุกวัน 
นั่งลูบคลำแหวนใบไม้ถักที่หล่อนทำมาเป็นคู่  อยู่อย่างเหงาหงอยเช่นนั้น
ไร้ซึ่งรอยยิ้มนานแรมปี  ไร้ซึ่งความร่าเริงนานแรมเดือน 
ทุกลมหายใจเข้าออก  เธอเฝ้าคิดถึงแต่ชายหนุ่มผู้เป็นรักแรกอยู่ทุกขณะจิต

 

อีกไม่นานภาพของชายฉกรรจ์สี่ห้าคนก็ปรากฏขึ้น 
ในมืออันกำยำถือเลื่อยไฟฟ้าขนาดเขื่อง
เสียงของใบเลื่อยราวกับเสียงมัจจุราชที่มาร้องเรียกนางไม้คนสวยกับพ่อของเธอ
ถึงเวลาที่พ่อลูกเทพารักษ์ต้องไปจุติ 
นางไม้คนงามร้องขอเวลาจากผู้มารับเพื่อกลับไปหาคนรัก
รักแรกและรักเดียวของเทพธิดาแห่งพงไพร  ถึงแม้จะมีเวลาเพียงแค่วันเดียวก็ยังดี

 

นางไม้คนงามได้มีเนื้อหนังมังสาเฉกเช่นมนุษย์ทั่วไป 
หล่อนเฝ้าตามชายหนุ่มตั้งแต่สถานีรถไฟที่กรุงเทพฯ
นั่งพินิจชายหนุ่มผู้เป็นรักแรกตลอดเวลาที่รถไฟขับเคลื่อน...
โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องแม้แต่น้อย
หล่อนแทบจะโผเข้ากอดชายหนุ่ม 
ทันทีที่เห็นเขายังรักษาสัญญาด้วยการสวมแหวนใบไม้ถักที่นิ้วนางอยู่
หัวใจของมนุษย์ที่นางมีในตอนนั้นแทบจะทะลุออกมาจากอก
เมื่อได้คุยกับรักแรกของเธออีกครั้งที่สถานีรถไฟที่สุราษฎร์ฯ
เธอพึ่งได้ลิ้มรสของการเต้นของหัวใจเป็นครั้งแรก 
มันเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากหน้าอก
หล่อนลอบตามชายหนุ่มไปที่อ่าวบ้านดอนเพื่อจะไปยังจุดหมายเดียวกัน
หล่อนแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก... 
ทั้งๆที่ใจจริงของหล่อนอยากจะโผกอดรักแรกตั้งแต่ที่กรุงเทพฯด้วยซ้ำ
แล้วสิ่งที่หล่อนปรารถนาจากชายหนุ่มผู้เป็นรักแรกก็สมหวัง

 

สิ่งที่ออกมาจากปากของชายหนุ่ม  ได้พิสูจน์ให้หล่อนรับรู้แล้วว่า 
รักแรกของเธอ  ก็ไม่เคยลืมรักแรกของเขาเช่นกัน
.

Comment

Comment:

Tweet

Check here (soft-group.com) and you will find reliable software development outsourcing services that will help you to reach your purposes.

#14 By Look here (103.7.57.18|91.201.64.16) on 2012-12-10 08:02

Some people do know that that’s easier to buy the writing thesis and thesis related to this good post, than to write by own efforts.

#13 By dissertation writing (103.7.57.18|31.184.238.21) on 2012-07-05 21:30

Our humanity will get know close to to terms. Sometimes we write critical essay writing just about this topic.

#12 By home (31.184.236.16) on 2011-12-20 05:33

Expert writing specialist can write a masterpiece for you. Thence, it supposes to be reasonable to buy academic essay papers at the college essay writing service where such professional experts work.

#11 By custom writings rev (31.184.236.16) on 2011-12-17 05:42

If you are willing to buy a car, you will have to get the loan. Furthermore, my sister commonly takes a commercial loan, which occurs to be really rapid.

#10 By personal loans (94.242.214.7) on 2011-12-08 10:18

<a href="http://vximwjkesdhgltd.com">yfvhnxwkefhsjks</a> http://xiksahkxsemdvml.com [url=http://ghyjtpcoypshrmo.com]yuelcrwejhlkpmj[/url]

#9 By iwdiwvetrz (94.102.52.87) on 2010-06-14 11:48

#8 By (222.123.172.95) on 2008-10-19 14:06

โหมีความสามารถในการแต่งด้วย
เยอะมากคับ เดี๋ยวจะทยอย ๆ อ่านนะคับพี่น้อง

#7 By Frankie8 on 2008-06-29 17:58

เฮ้ยๆ
ผีหลอกว่ะ
ตะกี้กรูเมนต์ไปกดเมนต์เรียบร้อยแล้ว
เมร่งไม่ขึ้น...มันหมายความว่าไงวะwink
หนังโดนหั่นไปแล้วแต่ก็ยังน่ารักเหมือนเดิม เจ๋งๆbig smile
รบกวนหน่อย...นะค่ะ พอดีเพิ่งหัดทำ Blog มือใหม่นะคะ อยากทราบวิธีเปลี่ยนสีตัวอักษร ในบล็อคและslide blog ด้วย...ขอบคุณอย่างยิ่งค่ะ

#5 By KungFu_Girl on 2008-06-25 13:46

Thanks for you comment.
Hope to see you again.

#4 By KungFu_Girl on 2008-06-25 13:14

ง้างได้แต่อย่าหมดนะ เด๋วจะเหนื่อยเปล่าๆๆ สู้ต่อไปทาเคชิ อิอิ เอาใจช่วยค่ะ

ทำเอาพี่ขนลุก..

เขียนดีจ่ะ..ชอบ

แต่พี่ยังฉงนในตอนจบยิ่งนัก..

แล้วจะเป็นเช่นไรต่อไปน้อ???

ชายหนุ่ม..จะทำเช่นไร เพราะหญิงสาวมีเวลาแค่วันเดียว...

ฮือ ฮือ...

Hot! Hot!

#2 By 12345 on 2008-06-25 12:27

โรแมนติก

#1 By wesong on 2008-06-25 07:11