Blog คันนี้สีเขียว

สมัยยังเป็นหนุ่มเวอร์จิ้น  ความบริสุทธิ์ของพรหมจรรย์ยังไม่ถูกลักพาตัวไป
ผมชอบไปเดินตามงานการ์ตูน, งานFat, และงานอีเว้นท์ทุกอย่าง
ตามที่เงินในกระเป๋าจะเอื้ออำนวย.....

แต่พอความบริสุทธิ์ถูกคุกคาม ( จนก่อกำเนิดเด็กชายหน้าแป้นบน Head Blog ) 
โอกาสที่คุณพ่อวัยรุ่นอย่างผมจะมีโอกาสไปตระเวณตามงานเหล่านั้น  ก็ดูจะน้อยลงไปโดยปริยาย
แต่งานอีเว้นท์เหล่านี้  ไม่เคยห่างเหินจากความสนใจของผมเลยซักครั้งเดียว

ล่าสุด...
เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา  ผมและ "ผบทบ." (ผู้บังคับบัญชาที่บ้าน) พร้อมลูกชายตัวน้อย
ได้หอบหิ้วกันไปเดินเล่นที่สยาม 
และเลยถือโอกาสนี้ไปแวะดูงานประหลาดๆ ของคนประหลาดๆที่ชื่อว่า 4B กันซะเลย

รายละเอียดในงาน  เชื่อว่าเพื่อนๆคงตามหาอ่านกันได้จากที่อื่น
เพราะเห็นหลายๆบลอคเขียนและเหลาถึงกันไปบ้างแล้ว
แต่ผมขอเสนอในอีกแง่มุมนึงละกันนะครับ

----------- [ O ] ----------- 

หมุนเข็มนาฬิกากลับไปเมื่อสัก 2-3 ปีก่อน...
เวลาที่ผมไปเดินเที่ยวตามงานการ์ตูน  หรืองานอินดี้ต่างๆ 
คนภายนอกหรือเพื่อนฝูงบางคนที่ไม่เข้าใจ  มักจะถามเชิงอคติกับผมว่า

"ไปเดินงานพวกนี้แล้วได้อะไรวะ?"
นั่นสิ!  มาเดินงานพวกนี้แล้วได้อะไร?

หากเอาคำตอบที่ยียวนกวนง่ามเท้าให้คันยุกยิก  คงเป็น
"ได้ของฟรี  ของหายาก"  พร้อมหัวเราะแห้งๆไม่งอกไม่ตับ ตามมา
แต่หากจะเอาคำตอบที่มาจากความรู้สึกจริงๆ  จากก้นบึ้งของความรู้สึกล่ะก้อ
ผมบอกได้เลยครับว่า  มางานแบบนี้แล้วได้  "แรงบันดาลใจ"

ผมยังจำวันแรกที่เพื่อนสนิท ( แต่ไม่ถึงขั้น "เพื่อน..กูรักมึงว่ะ" นะครับ ) 
ลากผมไปเดินงานการ์ตูนที่ตึกฐานเศรษฐกิจได้ดี 
งานนั้นรู้สึกจะชื่องาน  "คอมมิค ปาร์ตี้"  หรืออะไรซักอย่างเนี่ยแหละครับ  จำไม่ค่อยได้แล้ว
แต่สิ่งที่จำได้แม่นยำเลยก็คือ 
"ความฝัน"  ของเด็กเนิร์ดๆหลายคน  ที่สังคมภายนอกมองพวกเค้าแค่ว่า  "คนบ้าการ์ตูน" 

ผมยืนมองดูผลงานการ์ตูนทำมือ  หรือที่เรียกกันว่า "โดจิน"
ด้วยความทึ่งในฝีมือของน้องๆเหล่านั้นอย่างแรง
แน่นอนว่าลายเส้นอาจจะก๊อปมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นแทบทุกระเบียดนิ้ว 
แต่ใครจะสน  ในเมื่อพวกน้องๆเหล่านั้นมีความ  "ตั้งใจ"  ในงานทุกชิ้น

ข้อด้อยของนักวาดการ์ตูนทำมือเหล่านี้  เท่าที่ผมพอจะมองเห็นเด่นชัดเลย  นั่นก็คือ
"ความสร้างสรรค์สิ่งแปลกใหม่" 
เพราะส่วนใหญ่มักจะนำงานที่มีอยู่แล้ว  มาเขียนเชิงการ์ตูนล้อเลียน
หนักหน่อย  ก็เอาตัวละครอย่างพระเอกกับผู้ร้าย  มาเมคเลิฟกันแทนที่จะห้ำหั่นด้วยอาวุธเหมือนต้นฉบับ

แต่งานที่เจ๋งๆ  ก็มีแอบอยู่เยอะเหมือนกันนะครับ
ผมรู้จักกลุ่ม  "Let's"  ครั้งแรกก็ในงานอย่างนี้แหละครับ
ตอนนั้น  พี่ๆกลุ่มนี้ยังเป็นแค่กลุ่มคนการ์ตูนที่ความฝันแรงกล้า
เหมือนน้องๆคนอื่นๆในงานโดจินนั่นแหละครับ
ยังไม่ได้มีหนังสือออกวางตามแผงทุกแผง  เหมือนทุกวันนี้หรอก

อย่างที่รู้ครับ
ว่าทุกวันนี้พี่ๆกลุ่ม  "Let's"  มีหนังสือที่เรียกได้เต็มปากเต็มคำว่า  "นิตยสารการ์ตูน"
เพราะสามารถมีงานออกมาป้อนลูกค้าได้ทุกเดือน
เป็นสิ่งที่ผมกับเพื่อนสนิท  แอบดีใจกันอยู่ลึกๆ
ในฐานะลูกค้าเก่าแก่  ตั้งแต่ยังเป็นหนังสือทำมือ  ( ที่บ้านผมยังมีอยู่เลยนะครับ )

และนั่น  ก็เหมือนแรงจุดประกายให้ผมกับเพื่อนสนิท 
รวมมันสมองน้อยๆรังสรรค์หนังสือทำมือราคาถูก ( มาก )  ออกมาอาละวาดตามงานการ์ตูนอยู่ 1 เล่ม
ภายใต้ชื่อว่า  "Imp อิ๊ม อิ่ม"  ( เมื่อหลายปีที่แล้ว )

คำว่า  "Imp"  หมายถึง ความซุกซน การไม่อยู่ในกรอบ
ส่วนอิ๊ม กับ อิ่มนั้น  เปรียบเทียบว่าหนังสือทำมือเล่มนี้ คล้ายกับกะเพราะไข่ดาว
ที่ถูกโคตร แต่อิ้มแปล้

เนื้อหาในเล่มมีทั้งการ์ตูน  และเรื่องสั้น
ผลตอบรับดีเกินคาด  เพราะขายหมดเกลี้ยง 
ได้เงินมาก้อนนึงเก็บใส่ธนาคารไว้เพื่อเป็นทุนในการผลิตเล่มต่อไป
โดยคราวนี้  ตั้งใจกันไว้ว่าจะเสกให้รูปเล่มและงานออกมาให้ "อีพริ้ง" คนเริงเมืองกว่าเล่มแรกมาก

แต่จนป่านนี้  หนังสือเล่มที่ว่าก็ยังไม่ถึงกำหนดคลอด  ทั้งๆที่ตัวงานก็มีพร้อมแล้ว
ด้วยเหตุผลเรื่องเดียวโดดๆคือ  "เงิน" 

ล่าสุดที่งาน 4B
ช่วงที่พี่ๆนักเขียนการ์ตูนทั้ง 4 ตอบคำถามของแควนๆนั้น
ผมชอบอยู่คำตอบนึง  ถ้าหากอัลไซเมอร์ไม่รับ'ทาน  คนที่ตอบรู้สึกจะเป็นเฮียเส็ง...โลกของเรานะครับ

พี่เค้าตอบประมาณว่า
"อะไรกันนักกันหนา  กระเหี้ยนกระหือรือกันนัก  บ้านนี้เมืองนี้จะเอากันให้ตายเลยหรือไง"
อ้าว! นั่นมันคำตอบของตั่วเฮียหมัก..นายกของเรานี่นา ( ฮา ) 

เฮียเส็ง..โลกของเรา  เค้าพูดราวๆว่า เล่มแรกๆที่เค้าทำออกมาเนี่ย
ลงมือทำกันเองทุกอย่างเลย  "เหนื่อยแต่สนุก"

ผมชอบคำว่า  "เหนื่อยแต่สนุก"  มากเลยนะครับ
เพราะความรู้สึกแบบนี้  มันหมายถึงการมีความสุขมากๆกับสิ่งที่เราลงมือทำอยู่ 
แม้จะเหนื่อยจนอยากจะไถลตัวนอนแค่ไหนก็ตาม

เคยมีนักบวชลัทธิเต๋าสมชายหรืออะไรซักอย่างเนี่ยแหละครับ  ผมก็จำไม่ค่อยได้แล้ว
แต่แกเคยกล่าวไว้ว่า
"หากเราได้ทำงานในสิ่งที่เรารัก  เท่ากับว่าชีวิตนี้เราไม่ต้องทำงานอีกแล้ว"
คมกริบจนเลือดซิบเลยเนาะ

ผมอยากให้ทุกคนที่มีความฝัน  ไม่ว่าจะฝันอะไรก็ตาม
ลองหาบุคคลซักคนเป็นไอดอลในการดำเนินรอยตามความฝันนั้นดูนะครับ
จะเป็นพี่ๆ 4 คนในงานประหลาดนั่นก็ได้
แต่ขออย่างเดียวอย่ายึดปากของนายกพับนกของบางประเทศเป็นแบบอย่างก็แล้วกัน ( ไม่ฮา )

ผมว่ากว่าพวกพี่ๆเค้าจะเดินมาจนถึงจุดนี้ได้  
เส้นทางมันไม่ได้เรียบหรูเหมือนปูด้วยพรหมวิหารแดงทั้ง 4 หรอกครับ 
เพื่อนๆทุกคนที่กำลังไล่ล่าความฝันทุกคน  หากใครได้ไปงาน 4B มาแล้ว
หากเจออุปสรรคอะไร  หนักหนาแค่ไหน

เพื่อนๆอย่าพึ่งท้อนะครับ

หากมันหนักหนาสาหัสมาก  ก็วางมันไว้ก่อน
หาอย่างอื่นทำไปก่อนซักพัก  แล้วกลับมาลุยกับความฝันกันต่อ

เหมือนผมกับเพื่อนสนิท ( ย้ำอีกทีว่าไม่ถึงขั้น "เพื่อน..กูรักมึงว่ะ" ) น่ะครับ
อีกไม่นาน  จะกลับมาสานความฝันที่ค้างไว้กันต่อ
สู้ๆ Fighto!

----------- [ O ] ----------- 

เอนทรีนี้ แด่...นักล่าฝัน ( ที่ไม่เกี่ยวกับ AF ) ทุกหน่อ